ഞാൻ വഴിയാണ് വീട്ടിലെല്ലാവരും അറിഞ്ഞതും അവരുടെ കല്യാണം നടത്തിയതും.

Uncategorized

രചന: ബിബിൻ എസ് ഉണ്ണി

രാവിലെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വരുന്ന മരുമകന്റെ അനിയൻ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടു മാധവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ചെന്നു…

“മ്മ്.. എന്താ കാര്യം…”

അൽപ്പം ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെ മാധവൻ ചോദിച്ചു…

“അ… ത്.. അതു… എനിക്ക്.. രെമ്യ ഏട്ടത്തിയെയൊന്നു കാണണം…”

വിഷ്ണു പതറിച്ചയോടെ പറഞ്ഞതും…

“ഓഹ്.. ഏട്ടത്തിയോ… എന്നു മുതലാ നിനക്ക് അങ്ങനെയൊരു വിചാരമുണ്ടായത്…”

“അച്ഛാ പ്ലീസ്.. ഒരു തവണ… ഒരു തവണ ഞാനെട്ടത്തിയെയൊന്നു കണ്ടോട്ടെ…പ്ലീസ്…”

വിഷ്ണു മാധവന് മുന്നിൽ കൈ കൂപ്പികൊണ്ടു പറഞ്ഞതും…

“വേണ്ടാ… നീ എന്റെ കുട്ടിയെ കാണേണ്ട… നിന്റെ ഏട്ടൻ വിശാഖിനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടു മാത്രമാണ് ഞാൻ നിന്നെ കൈ വെക്കാത്തത്… ഇനി നിന്നാൽ നീ എന്റെ കൈയിൽ നിന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ടെ പോകു… അതു കൊണ്ടു നീ പോകാൻ നോക്ക്”

മാധവൻ തന്റെ ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തികൊണ്ടു പറഞ്ഞു…

“അച്ഛനു എന്നെ എന്തു വേണേൽ ചെയ്യാം… അത്രയും വല്ല്യ തെറ്റാ ഞാൻ ഏട്ടത്തിയോട് ചെയ്തത്… ഏട്ടത്തിയെ ഒരു തവണയൊന്നു കാണാനനുവധിച്ചാൽ മതി…”

വിഷ്ണു വീണ്ടും പറഞ്ഞതും…

“നിന്നെ തൊട്ടാലെന്റെ കൈ നാറും… അതു കൊണ്ടു പൊ നീ വെളിയിൽ…”

മാധവൻ വീണ്ടും ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞതും..

“അച്ഛാ… അവൻ എന്നെ കാണാൻ വന്നതല്ലേ… ”

പെട്ടെന്ന് മാധവന്റ മകൾ രെമ്യ അവിടെയ്ക്ക് വന്നു പറഞ്ഞതും…

“മോളേ ഇവൻ.. ഇവൻ നിന്നോട് ചെയ്തതൊക്കെ നീ മറന്നോ…”

“ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല, അങ്ങനെ മറക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ… പക്ഷെ ഇവനെ എപ്പോഴോക്കെയോ ഞാനെന്റെ സ്വന്തം സഹോദരന്റെ സ്ഥാനത്തു കണ്ടു പോയി… അവനത് അങ്ങനെയായിരുന്നില്ലങ്കിലും…”

രെമ്യ, വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞതും അവന്റെ മുഖം താന്നു…

“എന്തിനാ എന്നെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞേ… പ്രതികാരം ചെയ്യാനാണോ… എന്നാ ചെയ്തോ…”

രെമ്യ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞതും… വിഷ്ണു ഓടി വന്നു രെമ്യയുടെ കാലിലേക്കു വീണു… അവൾ ആദ്യമൊന്നു പകച്ചെങ്കിലും കാലിൽ നനവ് പടർന്നപ്പോഴാണ് അവൻ കരയുവാന്ന് മനസിലായാത്.. എന്നിട്ടും അവൾ കാൽ പുറകിലെക്ക് വലിക്കുവോ അവനെ പിടിച്ചെണിപ്പിക്കാനോ മെനക്കെട്ടില്ലാ…

കുറച്ചു നേരം രെമ്യയുടെ കാലിൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞ ശേഷം അവൻ തനിയെ എണീറ്റു അവൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു…

“ഏട്ടത്തിയോട് ചെയ്തത് ഒരിക്കലും പൊറുക്കാൻ പറ്റാത്ത തെറ്റാണന്നറിയാം എങ്കിലും മാപ്പ്…

അന്ന് കൂട്ടുകാരെല്ലാം കൂടി നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ ജീവിതത്തിലാദ്യാമായി മദ്യപിക്കെണ്ടി വന്നു… ഏട്ടൻ മ രിച്ച വിഷമം പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ സംസാരം അവസാനം വന്നു നിന്നത് ഏട്ടത്തിയിലായിരുന്നു… അന്ന് അവരുടെ കൂടെ കഴിച്ച മദ്യവും എന്തോ പൊടിയും എല്ലാം കൂടി എന്റെ സമതല തെറ്റിച്ചു അതിൽ അവർ പറഞ്ഞ ചില വാക്കുകളും…

ബോധമില്ലാതെ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്ന തന്ന ഏട്ടത്തിയിൽ ഞാ… ഞാനെന്റെ അച്ചുവിനെയാ കണ്ടത്… അതാ അന്ന് അങ്ങനെയൊക്കെ…

ജീവിതത്തിൽ എന്നെ സ്‌നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച ഏട്ടനോട് ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു… ഏട്ടത്തിയോട്… എന്റെ അച്ചുവിനോട്.. എല്ലാവരോടും ഞാൻ തെറ്റു ചെയ്തു… അന്ന് ഏട്ടത്തിയെന്നെ അടിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ… എനിക്കോർക്കാനെ മേലാ…

മാപ്പ് ഏട്ടത്തി… ഒരായിരം മാപ്പ്… ഇനി ഒരിക്കലും എന്റെ ശല്യം ഏട്ടത്തിയ്ക്കുണ്ടാകില്ല… ഇത്രയും പറയാൻ വേണ്ടി മാത്രമാ ഞാൻ വന്നെ…

ഇത്രയും നാളും ഏട്ടത്തിയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കാനുള്ള ധൈര്യമെനിക്കില്ലായിരുന്നു… പക്ഷെ ഇപ്പോൾ വരണമെന്ന് തോന്നി…. പോട്ടേ ”

ഇത്രയും പറഞ്ഞു രെമ്യയുടെ മറുപടി കേൾക്കാതെ അവൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു തിരിച്ചു പോയി… വിഷ്ണുവിന്റെയാ പോക്ക് കണ്ടു രെമ്യ അവനെ കുറിച്ചാലോചിച്ചുനിന്നു….

വിശാഖേട്ടന്റെ കൈയും പിടിച്ചു താൻ വൈശാഖം വീട്ടിൽ കാലു കുത്തിയപ്പോൾ തൊട്ടു ഏട്ടത്തിയെന്ന വിളിയുമായി അവനെപ്പോഴും തന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു… സഹോദരങ്ങളില്ലാതിരുന്ന തനിക്കു അവൻ സ്വന്തം അനിയൻ തന്നെയായിരുന്നു… അവനും അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു…

താനരോമ്മയാകാൻ പോകുന്നന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെക്കാൾ സന്തോഷം അവനായിരുന്നു… പ്രെഗ്നന്റ് ആയിരുന്ന സമയത്ത് തനിക്ക് കൊതി തോന്ന സാധനങ്ങൾ വിശാഖേട്ടനെക്കാൾ മുൻപ് കൊണ്ടു വരുന്നതും വിഷ്ണുവായിരുന്നു… അതിന് വിശാഖേട്ടൻ പരിഭവിക്കുമ്പോൾ.. എന്റെ ഏട്ടത്തിയ്ക്കു വേണ്ടി ഞാനെന്തും ചെയ്യുമെന്നായിരുന്നു അവൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്…

അശ്വതിയെന്ന അവന്റെ അച്ചുവിനോടുള്ള ഇഷ്ടം ആദ്യം പറയഞ്ഞതും തന്നോടായിരുന്നു… ഞാൻ വഴിയാണ് വീട്ടിലെല്ലാവരും അറിഞ്ഞതും അവരുടെ കല്യാണം നടത്തിയതും… അവനെ പോലെ തന്നെ സ്നേഹമുള്ള പെണ്ണായിരുന്നു അശ്വതിയും, എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്നേക്കാൾ കാര്യത്തോടെയായിരുന്നു അവർ രണ്ടു പേരും നോക്കിയിരുന്നത്… കുഞ്ഞിനും അവരെ മതിയായിരുന്നു…

അവർക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടായപ്പോഴും തന്റെ കുഞ്ഞിനോട്‌ അവർക്കുള്ള സ്നേഹം കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല… പക്ഷെ അന്നൊരു ദിവസം വൈശാഖേട്ടനും കുഞ്ഞിനുമൊപ്പം ഏട്ടന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വിവാഹത്തിന് പോയി മടങ്ങി വരുന്ന വഴിയുണ്ടായ ആ-ക്‌സിഡ-ന്റിൽ വൈശാഖേട്ടനെയും എന്റെ മോനേയും ദൈവം തിരിച്ചു വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ തകർന്നു പോയപോലെ തന്നെ വിഷ്ണുവും തകർന്ന് പോയിരുന്നു, അവനു അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്ത് തന്നെയായിരുന്നു വൈശാഖേട്ടനും… അതിന് ശേഷം അശ്വതിയും അവന്റെ ഫ്രെണ്ട്സുമിടപെട്ടാണ് അവനെ പഴയ വിഷ്ണുവാക്കിയത്….

ഏട്ടന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും മരണാനന്തര ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞു എന്നോട് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാൻ അച്ഛനുമമ്മയും വിളിച്ചെങ്കിലും വൈശാഖേട്ടനും മോനുമുറങ്ങുന്ന മണ്ണ് വിട്ടു പോരാൻ തനിക്കു കഴിയില്ലായിരുന്നു…

അന്നൊരു ദിവസം വീട്ടിലാരുമില്ലാതെയിരുന്ന സമയത്തു വിഷ്ണു വന്നത് മദ്യപിച്ചു ലെക്ക്കെട്ടായിരുന്നു… താൻ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു കു-ടിച്ചതിന് അവനെ വഴക്കു പറഞ്ഞു… അവനെന്തോ തിരിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ അടിക്കാനായി കൈയോങ്ങിയ എന്റെ കൈയിൽ കേറി പിടിച്ചു അവിടെയവൻ ഉമ്മ വെച്ചപ്പോൾ… എനിക്ക് എന്നെ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാനായില്ലാ… ദേഷ്യം കൊണ്ടവനെ വീണ്ടും അടിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചപ്പോൾ.. അവൻ തന്നെ കേറി പിടിക്കുകയും ബലമായി തന്നെ പ്രാപിക്കാൻ ശ്രെമിക്കുകയും ചെയ്തു… അവനിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാനുള്ള എല്ലാ വഴിയും അടഞ്ഞപ്പോഴാണ് മേശയിലിരുന്ന ജെഗ്ഗ് എടുത്തു അവനെ അടിച്ചിട്ടത്…

ആ സമയം വീട്ടിലേക്ക് വന്ന അച്ഛനുമമ്മയും അശ്വതിയും കാണുന്നത് അടിയേറ്റ് ചോരവാർന്നു കിടക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെയും അടുത്തിരുന്നു കരയുന്ന തന്നെയുമായിരുന്നു… അതിൽ നിന്ന് തന്നെ അവർക്ക് അവിടെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഏറെക്കുറെ മനസിലായിരുന്നു… അവൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് വരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ താൻ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു…

അവൻ വീട്ടിലെക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൻ കെട്ടിയ താലി ഊരികൊടുത്തു അശ്വതിയും കുഞ്ഞും അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നു…

ഇപ്പോൾ ഒരു രണ്ടര വർഷം കഴിഞ്ഞു ഇതെല്ലാം നടന്നിട്ട്… എന്നിട്ടിപ്പോഴും ആ വിഷമത്തിൽ നിന്നും തനിക്കു കര കയറാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല… അവൾ തന്റെ മുറിയിലെ മേശമേലിരുന്ന രെമ്യയും കുഞ്ഞും വൈശാഖുമുള്ള ഫോട്ടോ എടുത്തു അവരുടെ മുഖത്തൂടെ വിരലോടിച്ചു….

രെമ്യയുടെ അടുത്ത് നിന്നും വിഷ്ണു നേരെ പോയത് അശ്വതിയുടെ വീട്ടിലെക്കായിരുന്നു… ദൂരെ നിന്നെ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ട അശ്വതിയുടെ അനിയൻ അഭി അവനു നേരെ ചെന്നു…

“എന്താ എന്തു വേണം…”

അഭി ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെ ചോദിച്ചു…

“എനിക്ക് അച്ചുവിനെയൊന്നു കാണണം..”

“ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ ആരുമില്ല… പോകാൻ നോക്ക്… വെറുതെ എന്റെ കൈക്ക് പണിയുണ്ടാക്കാതെ..”

അഭി ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെ പറഞ്ഞു…

“ഞാൻ, ഞാനൊന്ന് കണ്ടിട്ട് പൊക്കോളാം…”

“ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ തന്റെ ആരുമിവിടെയില്ല… ഇവിടെയുള്ളത് എന്റെ ചേച്ചിയാണ്…”

“ആ ചേച്ചി എന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു…”

“ഹ്മ്മ്… ഭാര്യ.. എന്നിട്ടാണല്ലോ സ്വന്തം ഏട്ടത്തിയെ കേറി പിടിച്ചത്… എന്നെ കൊണ്ടു കൂടുതലൊന്നും പറയിക്കരുത്…”

അവൻ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞതും വിഷ്ണു ഒന്നും പറയാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു…

“അഭി പ്ലീസ്…”

“തന്നോടല്ലേ ഇറങ്ങി പോകാൻ പറഞ്ഞത്…

എന്റെ ചേച്ചിയ്ക്കു പറ്റിയൊരു മണ്ടത്തരമാണ് നിങ്ങളുമായുള്ള വിവാഹം… അതിപ്പോൾ ചേച്ചിയായി തന്നെ തിരുത്തി… ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയ്ക്കു മറ്റൊരു വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.. അതുകൊണ്ടു താൻ പോ….”

അഭി, വിഷ്ണുവിനെ പുറകിലെക്ക് തള്ളി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു…

“അഭി ഞാനൊരു വഴക്കിന് വന്നതല്ല… എനിക്ക് അച്ചുവിനെ കണ്ടോന്ന് സംസാരിച്ചാൽ മാത്രം മതി…”

വിഷ്ണു അഭിയുടെ മുന്നിൽ കെഞ്ചികൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

“തന്നോടല്ലേ ഇറങ്ങി പോകാൻ പറഞ്ഞത്…”

ഇത്രയും പറഞ്ഞു അഭി വീണ്ടും, വിഷ്ണുവിനെ പിടിച്ചു തള്ളി… അവൻ നിലത്തെയ്ക്കു തെറിച്ചു വീണേങ്കിലും അവൻ അവിടെ നിന്നുമെണീറ്റ് വരുന്നത് കണ്ട അഭി വിഷ്ണുവിനെ വീണ്ടും തല്ലാൻ തുടങ്ങി… എന്നാൽ അഭി എത്ര ത-ല്ലിയിട്ടും നിന്ന് കൊ-ള്ളുകയല്ലാതെ അഭിയെ എതിർക്കാനൊ തിരിച്ചു തല്ലാനൊ വിഷ്ണു മുതിർന്നില്ല…

പുറത്തേ ബഹളം കെട്ട് വന്ന അശ്വതിയും അശ്വതിയുടെ അമ്മയും കാണുന്നത് തല്ല് കൊണ്ടു നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെയും തല്ല് കൊടുക്കുന്ന അഭിയെയുമാണ്..

“അഭി…”

അശ്വതി ദേഷ്യത്തോടെ വിളിച്ചതും അഭിയൊന്നു ഞെട്ടി അശ്വതിയെ നോക്കി…

“എന്താടായിത്…”

അശ്വതി ചോദിച്ചതും..

“ചേച്ചിയെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു വന്നതാ… ഇറങ്ങി പോകാൻ പറഞ്ഞിട്ട് കേട്ടില്ലാ…”

“അതിന് തല്ലുണ്ടാക്കുവാണോ വേണ്ടേ…”

“പിന്നെ ഞാനെന്തു ചെയ്യണം ഇയാളെ ആനയിച്ചു വീട്ടിലെക്ക് കയറ്റണോ…”

അശ്വതി ചോദിച്ചത് കെട്ട് അഭി ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു…

“അഭി നീ അകത്തു പോ…”

“അമ്മേ ഇയാൾ…”

“നിന്നോട് പോകാനല്ലേ പറഞ്ഞേ…”

അമ്മ വീണ്ടും ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അഭി എന്തൊക്കെ പിറു പിറുത്തു കൊണ്ടു വീടിനുള്ളിലെക്ക് കയറി പോയി.. അപ്പോഴാണവൾ വിഷ്ണുവിനെ നോക്കിയത്.. ഉടുത്തിരുന്ന ഡ്രെസ്സെല്ലാം ചെളിയാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു… അവന്റെ ചുണ്ട് പൊട്ടി അവിടെ ചോ-ര പൊടിഞ്ഞു… മുഖത്തെല്ലാം അടി കൊണ്ട പാടുകളുണ്ടായിരുന്നു… അങ്ങനെ അവനെ കാണെ ഒരു നിമിഷം അശ്വതിയുടെ നെഞ്ചു പിടഞ്ഞു…

വിഷ്ണു വേഗം തന്നെ ചുണ്ടിലെ ചോരയെല്ലാം തൂത്തു കളഞ്ഞു അശ്വതിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു… രണ്ടര വർഷത്തിന് ശേഷമുള്ളോരു കൂടി കാഴ്ച… ഇതിന് മുൻപ് പല വട്ടം വിഷ്ണു കാണാൻ വന്നിട്ടും താൻ അതിന് അനുവദിച്ചില്ലായിരുന്നു… പക്ഷെ ഇപ്പോൾ… പഴയ വിഷ്ണുവിന്റെ ഒരു നിഴലാണ് ഇപ്പോൾ തനിക്കു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന് തോന്നി പോയി അവൾക്കു തോന്നി…

“ഈ അടി എനിക്കാവിശ്യമായിരുന്നു… അമ്മയുടെ അടുത്ത് നിന്നൊ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് നിന്നൊ ഏട്ടത്തിയുടെ അടുത്ത് നിന്നോ എന്തിന് നിന്റെയടുത്ത് നിന്നൊക്കെ ഈ അടി ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതാ…

പക്ഷെ കിട്ടിയത് അനിയനായി കണ്ടവന്റെ അടുത്ത് നിന്നായി പോയി… സാരമില്ല ആരുടെയെങ്കിലുമടുത്തു നിന്ന് കിട്ടിയല്ലോ….”

വിഷ്ണു മുഖത്തൊരു ചിരി വരുത്തി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു…

“എന്തിനാ വന്നത്..”

അശ്വതി കൈയും കെട്ടി നിന്നോണ്ട് ചോദിച്ചു…

“ഈ ഒരു വട്ടം എന്നോടൊന്നു ഷെമിച്ചൂടെ അച്ചു… എനിക്ക് നീയും മോളുമില്ലാതെ പറ്റുന്നില്ല…

ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അച്ഛനുമമ്മയുമെന്നോട് ഒരു വാക്ക് മിണ്ടിയിട്ടില്ല… രാത്രിയിലൊന്നുറങ്ങാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല… കണ്ണടച്ചാൽ തെളിയുന്നത് ഏട്ടത്തിയുടെയും ഏട്ടന്റെയും മുഖമാണ്… അതോടൊപ്പം നിന്റെ കരയുന്ന മുഖവും…

പല വട്ടം എന്നെയൊന്നു വഴക്കെങ്കിലും പറയാൻ പറഞ്ഞു അവരുടെ കാലു വരെ പിടിച്ചു നോക്കി… പക്ഷെ എന്നെയൊന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യുന്നില്ല ആരും…

ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റ് തന്നെയാണ്…

അന്നെന്താ നടന്നതെന്ന് ഞാൻ നിന്റെ കാലുപിടിച്ചു പറഞ്ഞതല്ലേ… എന്നെങ്കിലും നീയെന്നെ മനസിലാക്കുമെന്ന് കരുതിയാ ഇത്രയും നാളും ഞാൻ നിന്നെയും മോളേയും അകലെ നിന്ന് കണ്ടു മടങ്ങിയത്…

ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ അച്ഛൻ അമ്മയോട് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോഴാ നിന്റെ കല്യാണമുറപ്പിച്ചതറിഞ്ഞത്… അതാ ഞാൻ രാവിലെ തന്നെയിങ്ങ് പോന്നത്… ”

വിഷ്ണു, അശ്വതിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞതും അവൾ അവനെ നോക്കാതെ തന്നെ നിന്നു…

“അച്ചു നീയെന്തെങ്കിലുമൊന്നു പറ… നിങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയുമീ മൗനം എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുവാ…”

വിഷ്ണു അശ്വതിയുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു…

“നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് നിങ്ങളെ മനസിലാക്കാനും നിങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ എനിക്ക് ഷെമിക്കാൻ പറ്റും വിഷ്ണുവേട്ടാ…”

അശ്വതി പറഞ്ഞതും വിഷ്ണു പ്രതീക്ഷയോടെ അശ്വതിയെ നോക്കി…

“പക്ഷെ ഒരമ്മയെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് നിങ്ങളെയിനി വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല… കള്ളു കുടിച്ചു സ്വന്തം ഏട്ടത്തിയെ ഞാനെന്നു കരുതി പ്രാപിക്കാൻ ശ്രെമിച്ച നിങ്ങൾ നാളെ നമ്മുടെ മോളേ കേറി പിടിക്കില്ലന്ന് എന്താ ഉറപ്പ് ”

അശ്വതി ചോദിച്ചതും…

“അച്ചു….”

“അലറണ്ടാ… ക ള്ളുകു ടിച്ചാൽ ബോധമില്ലാന്ന് നിങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞേ… അങ്ങനെ ഓരോ നിമിഷവും നിങ്ങളെ സംശയിച്ചു തീ തിന്നു ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല…”

അശ്വതി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു….

“പക്ഷെ എന്റെ മോൾക്കൊരു അച്ഛന്റെ സ്നേഹവും സംരക്ഷണവും വേണം നിങ്ങളിൽ നിന്നും അതു കിട്ടുമെന്ന് എനിക്കൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ല, അതു കൊണ്ടാ ഞാനിങ്ങനെയൊരു തീരുമാനമെടുത്തത്…

അദ്ദേഹത്തിന്മുണ്ടൊരു മോള് അവൾക്കു അമ്മയാകാൻ എനിക്കും എന്റെ മോൾക്ക്‌ നല്ലൊരച്ചനാകാൻ അദ്ദേഹത്തിനും കഴിയുമെന്ന് തോന്നി… പിന്നെ ഡിവോഴ്സായി നിൽക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കൊരു അവസാനം കൂടി വേണമല്ലോ….”

അശ്വതി, വിഷ്ണുവിനെ നോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞതും കുറച്ചു നേരം അവരുടെയിടയിൽ മൗനം നിറഞ്ഞു നിന്നു…

“ഇവിടെ വരുന്നത് വരെ ഒരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു… നിനക്കെന്നേ മനസിലാക്കാൻ പറ്റുമെന്ന്… നിന്റെ സമ്മതത്തോടെയല്ല ഈ വിവാഹമെന്ന്…

പിന്നെ ഒരുവാക്ക് ചോദിച്ചില്ലാന്ന് തോന്നരുതല്ലോ അതാ വന്നത്… ഇപ്പോഴാ എനിക്കെല്ലാം വിശ്വസമായത്……

എല്ലാം എന്റെ തെറ്റാ… ഞാനൊരു പരാജയം തന്നെയായിരുന്നു… നല്ല മകനായില്ല സഹോദരനായില്ല, കാമുകനായില്ല… ഭർത്താവാകാനും നല്ലൊരു അച്ഛനാകാനും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലേ….

പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ മോളേയൊന്നു കണ്ടോട്ടെ… അവസാനമായി ”

വിഷ്ണു തന്റെ വി-ഷമം കടിച്ചമർത്തികൊണ്ടു ചോദിച്ചു…

“മോള് സ്കൂളിൽ നിന്നും ടൂർ പോയേക്കുവാ… നാളെയെ വരു…”

“എന്നാ പിന്നെ ഞാനിറങ്ങുവാ…”

ഇത്രയും പറഞ്ഞവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു… അതു നോക്കി അശ്വതി നിന്നു…

“ഹാപ്പി മാരീഡ് ലൈഫ്…

എന്നേക്കാൾ നല്ലൊരു ഭർത്താവിനെയും എന്റെ മോൾക്ക് നല്ലൊരു അച്ഛനെയും കിട്ടാൻ ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാം…”

കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ടു നടന്ന ശേഷം വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞു നിന്ന് പറഞ്ഞു… പിന്നെ അശ്വതിയെ നോക്കാതെ അവൻ മുന്നോട്ടു നടന്നു… വിഷ്ണു തന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും മറഞ്ഞതും അശ്വതി കരച്ചിലടക്കി മുറിയിലേക്കൊടി കയറി ചെന്നു കട്ടിലിലെക്ക് വീണു…

“ഒരു തെറ്റ് ആർക്കും പറ്റും, പക്ഷെ…”

അശ്വതിയുടെ മോളുമായി വന്ന അമ്മ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു പറഞ്ഞു… എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണീരപ്പോഴും അവളുടെ തലയിണയേറ്റു വാങ്ങുവായിരുന്നു, എന്തൊക്കെ തെറ്റവൻ ചെയ്താലും വിഷ്ണുവിനെ തനിക്കൊരിക്കലും വെറുക്കാൻ കഴിയില്ലന്നു അവൾക്ക് തന്നെയറിയാമായിരുന്നു,…

പിന്നെന്തിനാ വിഷ്ണുവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു മറ്റൊരാളെ സ്വീകരിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതിനുമുത്തരമവളുടെ കൈയിലില്ലായിരുന്നു….

രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന വിഷ്ണുവിനെ കാത്തു അവന്റെ അച്ഛൻ പുറത്തിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു….

“നീ എന്തിനാ വീണ്ടും അച്ചുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയത്… അതിനെ കണ്ണീർ കുടിപ്പിച്ചു മതിയായില്ലേ നിനക്ക്…”

അച്ഛൻ ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെ മകനോട് ചോദിച്ചു…

“അവസാനമായി എന്റെ അച്ചുവിനെയും കുഞ്ഞിനെയുമൊന്നു കാണാൻ പോയതാ ഇനി പോകില്ല…

എട്ട് വർഷമായി അച്ചുവിനെ ഞാൻ പരിചയപെട്ടിട്ട്, ആ ഒരു ദിവസത്തിന് മുൻപ് എപ്പോഴേലും അവളുടെ കണ്ണ് ഞാൻ നിറച്ചതായി നിങ്ങൾക്കറിയുവോ…”

“എന്തിനാ അതിന് മുൻപ്… ആ ഒരു ദിവസത്തിന് ശേഷം അവളുടെ കണ്ണീർ തോർന്നിട്ടുണ്ടോ…”

“ഇനി അവൾക്കു കണ്ണീർ കുടിക്കേണ്ട ആവിശ്യമില്ലല്ലോ… എന്നന്നേയ്ക്കു മായി എന്നിൽ നിന്നും അവൾ അകന്നില്ലേ. ഇപ്പോൾ ദേ മറ്റൊരാൾക്കവൾ സ്വന്തമാകാൻ പോകുന്നു…

ഇനി എന്റെതെന്ന് പറഞ്ഞു അവളെയും മോളേയും കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ… അതോണ്ടാ അവസാനമായൊന്ന് കാണാൻ പോയത് പക്ഷെ… മോളേ മാത്രം കാണാൻ പറ്റിയില്ല…”

വിഷ്ണു നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു…

“നീയെന്താ ചാകാൻ പോകുവാണോ, അവസാനമായിന്നൊക്കെ…”

അച്ഛൻ അവനെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു…

“ഹ്മ്മ്… ആ-ത്മഹ-ത്യയൊക്കെ ഭീ-രുക്കൾക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ… അല്ലതെ എന്നെ പോലെയുള്ളവർക്കുള്ളതല്ല…”

ഇത്രയും പറഞ്ഞു വിഷ്ണു തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി… പോകുന്നതിന് മുൻപായി അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വൈശാഖിന്റെ മുറിയിലേക്കൊന്നു കയറി… കുറച്ചു നേരം ആ കട്ടിലിൽ കിടന്നൊന്നു മയങ്ങി….

പിന്നെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.. വാതിലടച്ചു… ഇടുപ്പിലിരുന്ന രണ്ടു മ-ദ്യ കുപ്പി എടുത്തു മേശയിലേക്ക് വച്ചു….

“നിന്നെ ഞാൻ കൈ കൊണ്ടു തൊടില്ലാന്നു വിചാരിച്ചിരുന്നതാ… പക്ഷെ ഒരിക്കൽ തോടേണ്ടി വന്നു… അന്നെനിക്ക് നഷ്ടമായത് ആരൊക്കെയാണെന്ന് നിനക്കറിയോ…

എന്റെ അച്ഛനെ… അമ്മയെ… സ്വന്തം ചേച്ചിയെ പോലെ കണ്ട എന്റെ ഏട്ടത്തിയെ… പ്രാണനെ പോലെ സ്‌നേഹിച്ച എന്റെ അച്ചുവിനെ ഞങ്ങളുടെ പൊന്നു മോളേ… എല്ലാരേം എല്ലാരേം എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു…

കുറച്ചു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ അച്ചു മറ്റൊരാൾക്ക് സ്വന്തമാകും… എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നുറങ്ങിയവൾ നാളെ മറ്റൊരാൾക്കൊപ്പം…

എല്ലാം… എല്ലാം… നീ കാരണം… അല്ല… നിന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലാ… ഞാൻ തന്നെയല്ലേ നിന്നെ കുടിച്ചത്… അപ്പോൾ എന്നെ തന്നെ പറയണം…

എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചത് നീയല്ലേ… ആ നിനക്ക് ഞാനൊരു അവസരം കൂടി തരാം… എന്റെ ജീവൻ കൂടി നീ നശിപ്പിക്ക്.. എന്റെ അച്ചു മറ്റൊരാൾക്ക് സ്വന്തമാകുന്നത് കണ്ടു നിൽക്കാനുള്ള ത്രാണി എനിക്കില്ല…

മ രണം എനിക്കുള്ള ചെറിയ ശി-ക്ഷയാണെലും എല്ലാരും കൂടി എനിക്ക് വിധിച്ച ശി-ക്ഷ ഇനിയും അനുഭവിക്കാനെനിക്ക് കഴിയില്ല… ”

ഇത്രയും പറഞ്ഞവൻ തന്റെ കൈയിലിരുന്ന ക-ത്തി എടുത്തു കൈ മു-റിച്ചു… കൈയിൽ നിന്നും ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ര-ക്തം കൊണ്ടവൻ ഭിത്തിയിൽ എന്തോ എഴുതി… തന്റെ ബോധം നശിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയതും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കുപ്പിയിൽ നിന്നും മ-ദ്യം തന്റെ ശരീരത്തിലേക്കൊഴിച്ചു കൈയിലിരുന്ന ലാംമ്പ് ക-ത്തിച്ചു തന്റെ ശ-രീരത്തിലെക്ക് തീ പടർത്തി….

വിഷ്ണുവിന്റെ നിലവിളി കെട്ട് അച്ഛനുമമ്മയും അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് വരുമ്പോഴേക്കും വിഷ്ണുവിന്റെ ശ-രീരം മുഴുവൻ തീ വിഴുങ്ങിയിരുന്നു…. ഭിത്തിയിലായി അവന്റെ ര-ക്തം കൊണ്ടു…

ഏട്ടാ മാപ്പ്… ഏട്ടത്തി മാപ്പ്… അച്ഛാ അമ്മ മാപ്പ്… അച്ചു…. മോളേ എല്ലാവരോടും മാപ്പ്… ഈ പാ-പിയോട് ഷെമിക്കു…. ഇനി ആരുടെയും ജീവിതത്തിൽ ഒരു ശല്യമായി ഞാനുണ്ടാകില്ല…..

രചന: ബിബിൻ എസ് ഉണ്ണി

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *